خاص‌نوشت

!پریسا هستم و چیزی برای انکار کردن ندارم

 
یک سگِ پاک..!
نویسنده : پریسا - ساعت ٢:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٢/۳٠
 

از وقتی "سالی" اومده خسته شدم بس که به همه توضیح دادم که نجس بودن سگ تو قرآن نیومده..!اونم سگی که خرجِ واکسن و شامپو و چیزای دیگش از بعضی آدمها بیشتره...!

اونایی که میگن انقدر مسئلۀ مهمی نبوده که تو یه کتابِ آسمونی بیاد باید بگم انقدر کتابِ جامعی هستش که خیلی مسائل کوچیکتر (مثل گوشتِ خوک) درِش اومده فقط کافیه اگه وفت کردین یه نگاهی بندازین به این بنیانِ دینتون.

 

پس‌نگار: 

www.iranpardis.com/thread64343.html

عمر مسئول شایعه نجس بودن سگ

پیدایش مساله نجاست سگ ، این موضوع خانمان سوز برای سگ ها از زمان هجوم اعراب به سرزمین ثروتمند ایران زمین در سال ۶۳۶ میلادی شروع شد. در ایران باستان ایرانیان برای حفاظت از مال و دارایی و گله احشام خود از سگ به عنوان نگهبان و محافظ مال و جان استفاده می کردند و هر خانواده ای دارای یک یا چندین سگ بود که با این حیوانات کاملاً مهربان و دلسوزانه رفتار می کردند بطوری که شکم سگها را همیشه سیر نگه می داشتند که اگر دزدان به بهانه ی سرگرم کردن و از بین بردن سگها، تکه گوشتی یا استخوانی جلوی آنها می انداختند سگهای ایرانی بدون هیچ طمعی به آن غذاها، وظیفه خود یعنی پاسبانی و محافظت از صاحبان و اموال آنها راانجام می دادند یعنب به طریق پارس کردن مکرر صاحبان خود را از نیرنگ دزدان عرب آگاه می کردند و این سگهای ایرانی بودند که باعث اسیر شدن و یا کشته شدن اعراب دزد در آن زمان یعنی دوران ساسانیان شدند. اعراب که کینه دردناکی از سگهای ایرانی تمام وجودشان را گرفته بود، شکایت خود را به خلیفه آن زمان یعنی خلیفه دوم اموی بردند و از وجود سگهای پاسبان و باوفای ایرانی شکایتها و فغانها کردند. خلیفه عرب نیز چاره ای در برابر این حیوانات با هوش ندید ، پس از مذهب و دین اسلام سوء استفاده کرد و کلمه نجاست را در مورد این حیوان مظلوم از خودش ابداع کرد ودستور داد که دست زدن ، لمس کردن به سگ ممنوع است چون از نظر اسلام این حیوان به یکباره کثیف و نجس شد ، از آن زمان این باور و ابداع شخصی و تحریف بی رحمانه باعث دردسرهای فراوانی برای این حیوان و صاحبان آنها شد . بطوری که پس از گذشت ۱۴ قرن از ان زمان هنوز دامنگیر بسیاری از سگها و صاحبانشان می باشد. می بینید تنها به خاطر اینکه اعراب از سگهای ایرانی دل خوشی نداشتند و سگها اجازه نمی دادند که دزدان عرب بدون دردسر به چپاول و غارت خود دست بزنند به سادگی سگ را در جامعه ایرانی بد جلوه دادند و آن را مظهر کثیفی و آلودگی اعلام کردند.

امام علی می فرماید: سگ ده صفت دارد که اگر مومنی یکی از صفات نیکو را داشته باشد سزاوار است:
۱) سگ را درمیان مردمان ، قدری نیست و این همان حال مسکینان و بیچارگان است.
۲) ما ل و ملکی از آن سگ نیست و این همان صفت مجردان است.
۳) سگ را خانه و لانه ای معین نیست و هرجا که رود ، رفته است و این علامت متوکلان است.
۴) سگ ، اغلب اوقات گرسنه است و این ، عادت صالحان است.
۵) اگر سگ صد تازیانه از دست صاحب خود خورد، در خانه او را رها نمی سازد و این صفت مریدان است.
۶) شب هنگام بجز اندکی نمی آرامد و این حالت محبان و دوستداران است.
۷) اگر سگ رانده شود و ستم کشد، لیکن چون او را بخوانند، بدون دلگیری باز می گردد و این، نشان فروتنان است.
۸) به هر خوراک که صاحبش به او می دهد، راضی است و این حال قانعان است.
۹) بیشتر لب فروبسته و خاموش است و این ، علامت خائفان است.
۱۰)این که وقتی می میرد ارثی از او باقی نمی ماند و این حال زاهدین است.